Sumargjafir

Á fimmtudaginn er sumardagurinn fyrsti og allt útlit fyrir að veðrið muni minna á vorið og sumarið.

Enn fagna skátarnir sumrinu með skátamessu í Hallgrímskirkju en ekki veit ég hvort það er líka ennþá gert á Ísafirði. Ég man eftir því að sem yrðlingur og skáti hafi ég ásamt öðrum krökkum á Ísafirði mætt í skrúðgöngu sem þrammaði í hvaða veðri sem var frá Skátaheimilinu að kirkjunni til að fagna komu sumarsins.

Þennan dag fengum við líka sumargjafir. Það var venjulega eitthvað sem minnti á sumarið; bolti, sippuband eða ný sumarföt.

Sumargjafir smælkisinsÉg ákvað fyrir páskana að gefa smælkinu ekki páskaegg, heldur að halda mig við að gefa þeim sumargjafir. Í ár voru þær flestar heimagerðar. Kallavettlingar sem mamma prjónaði fyrir Freyju Ösp og hún heklaði líka Hello Kitty tösku fyrir Karen Sif. Á meðan heklaði ég smekki fyrir litla Hjörvar Húna sem er þriggja mánaða í dag. Árni Heiðar fær almennileg sundgleraugu fyrir börn svo hann geti kafað án þess að gleraugun fyllist af vatni.

Sjálf fékk ég mér nýjan hlaupajakka.

Gleðilegt sumar.

Nei, það er ekki pláss

Þegar ég hitti Karen Sif í fyrrakvöld átti hún, sem fyrr, svör við öllu sem við mamma hennar sögðum við hana. Hún sagði nokkuð oft það sama við beiðnum okkar: Nei, það er ekki pláss. Koddu, bíddu, sjáðu, heyrðu og sko voru líka vinsæl orð þetta kvöld.

Í sumum tilfellum fannst mér nei, það er ekki pláss alls ekki passa við og velti fyrir mér af hverju hún notaði þetta svar. Gat mér þess til að hún væri nýlega búin að uppgötva þetta svar og að það hefði þá verið endanlegt svar einhvers við beiðni frá henni. Lokasvar, án umræðu. Og nú væri um að gera að prófa frasann í sem flestum aðstæðum og kanna mátt hans.

Ég man ekki eftir að hafa fylgst jafn nákvæmlega og af eins mikilli aðdáun með málþroska barna minna eins og ég fylgist með framförunum hjá smælkinu. Og um þessar mundir þegar ég hitti þau sjaldnar verða framfarirnar mér augljósari og ekki minnkar aðdáunin. En það er víst náttúrulegt hlutverk ömmunnar og auðvitað líka afans.

Í gær og í morgun hef ég svo gert tilraunir með þetta svar og komist að því að það hentar við ansi mörgu; fleiru en ég átti von á:

Er búið að fara út með ruslið? Nei, það er ekki pláss.
Geturu lækkað í sjónvarpinu? Nei, það er ekki pláss.
Ætlaru með mér út að hlaupa? Nei, það er ekki pláss.
Eigum við að hittast á kaffihúsinu? Nei, það er ekki pláss.
Við viljum launahækkun. Nei, það er ekki pláss.
Það þarf að hagræða í ríkisrekstrinum. Nei, það er ekki pláss.
Það þarf að kaupa ný tæki á Landsspítalann. Nei, það er ekki pláss.

Eins og áður veit smælkið hvað það syngur. Prófaðu bara!

Muffins með smælkinu

Banana- og bláberjamuffins

Banana- og bláberjamuffins

Í morgun heyrði ég fram í þvottahús að Árni Heiðar sagði í spurnartón við afa sinn: Kex? Afi hans svaraði eins og öfum ber: Já, fáðu þér kex. Ég heyrði svo að kexskúffan opnaðist og að gramsað var í henni. Stuttu seinna heyrði ég afa segja: Nei, ekki þetta. Þetta er ekki kex, þetta er Prins póló.

Svo hér verði nú ekki bara borðað sætt kex og annað sem smælkið velur sjálft úr skúffum og skápum um helgina (þá var Karen Sif líka komin og von var á Freyju Ösp), ákvað ég að baka muffins sem þykja í hollari kantinum. Það er líka mesta skemmtun fyrir smælkið að fá að baka á Þeló.

5 msk smjör eða kókosolía (við notuðum kókosolíu)

1/4 b hrásykur

1 stórt egg

1/2 b mjólk

2 1/2 b fínt spelt

1 tsk lyftiduft

2 vel þroskaðir bananar, stappaðir

1 b bláber (við áttum bara frosin, smælkið hafði úðað öllum nýtíndu berjunum í sig í morgunkaffinu)

Ofninn er hitaður í 200° C. Hræra saman kókosolíu og hrásykri þar til það er létt. Við settum þetta í hrærivélina og skiptumst á að setja hana í gang og slökkva á henni. Svo var egginu bætt við og síðan mjólkinni, mjölinu og lyftiduftinu. Að lokum er stöppuðum bönönum hrært saman við og síðast blárberjunum. Það er ágætt að miða við að hræra ekki mikið í deiginu eftir að mjölið er komið í og alls ekki mikið eftir að bláberin hafa verið sett í deigið.

Svo skipti smælkið á milli sín að raða formum á plötu og við settum deig með teskeiðum í formin. Það borgar sig að spara ekki deigið í hvert form. Kökurnar eru bakaðar í 20-25 mínútur.

Þetta smakkaðist vel og hefði smakkast betur ef við hefðum sett örlítið af salti útí deigið. Þess þarf sennilega ekki ef maður notar smjör.