Takk sóðar!

20140509-155620.jpg

Nú um stundir þegar snjóa leysir meðfram vegum eru góðir tímar hjá þeim sem hafa vanið sig á tína upp flöskur og dósir. Verðmætin koma undan snjónum og glampar á þau á meðan sólin er lágt á lofti. Verst hvað verðmætin eru á víð og dreif og hvað kostar mikla fyrirhöfn að safna þeim saman.

Á meðan ég ek eftir vegum landsins hef ég ofan af fyrir mér með því að skipuleggja alls kyns hjólatúra og gönguferðir sem allar hafa það að markmiði að tína saman verðmætin í vegaköntunum. Þessi verðmæti lenda svo í sjóðnum okkar á Þeló sem heitir Komandi kynslóðir. Smælkið í fjölskyldunni fær úthlutað úr honum í hluti og verkefni sem víkka sjóndeildarhring þeirra, m.a. í ferðalög og hreyfingu. Sjóðurinn kom sér vel í vetur þegar þurfti að kaupa búnað svo að Skíðaskóli ömmu gæti starfað.

Sjóðurinn væri minni ef ekki væru til sóðar sem henda flöskum og dósum í vegakanta. Í gær þegar ég ók yfir Láxárdalsheiðina blasti við mér hrúga af gos- og bjórflöskum í vegarkantinum. Einhver sóðinn hefur sennilega fundið hjá sér þörf fyrir að taka til í bílnum sínum uppi á miðri heiði og tæmt úr bílnum á einum stað. Ég snarhemlaði auðvitað og vatt mér út úr bílnum og tíndi saman á einum örlitlum bletti töluvert mikil verðmæti í sjóðinn góða.

Það myndi einfalda söfnun mína ef allir sóðar gætu tekið snyrtimennsku sóðans sem skyldi þessa hrúgu eftir uppi á heiði sér til fyrirmyndar.

Takk sóðar, snyrtilegir sem sóðalegir, fyrir framlag ykkar í sjóðinn, Komandi kynslóðir.

Sumargjafir

Á fimmtudaginn er sumardagurinn fyrsti og allt útlit fyrir að veðrið muni minna á vorið og sumarið.

Enn fagna skátarnir sumrinu með skátamessu í Hallgrímskirkju en ekki veit ég hvort það er líka ennþá gert á Ísafirði. Ég man eftir því að sem yrðlingur og skáti hafi ég ásamt öðrum krökkum á Ísafirði mætt í skrúðgöngu sem þrammaði í hvaða veðri sem var frá Skátaheimilinu að kirkjunni til að fagna komu sumarsins.

Þennan dag fengum við líka sumargjafir. Það var venjulega eitthvað sem minnti á sumarið; bolti, sippuband eða ný sumarföt.

Sumargjafir smælkisinsÉg ákvað fyrir páskana að gefa smælkinu ekki páskaegg, heldur að halda mig við að gefa þeim sumargjafir. Í ár voru þær flestar heimagerðar. Kallavettlingar sem mamma prjónaði fyrir Freyju Ösp og hún heklaði líka Hello Kitty tösku fyrir Karen Sif. Á meðan heklaði ég smekki fyrir litla Hjörvar Húna sem er þriggja mánaða í dag. Árni Heiðar fær almennileg sundgleraugu fyrir börn svo hann geti kafað án þess að gleraugun fyllist af vatni.

Sjálf fékk ég mér nýjan hlaupajakka.

Gleðilegt sumar.

Nei, það er ekki pláss

Þegar ég hitti Karen Sif í fyrrakvöld átti hún, sem fyrr, svör við öllu sem við mamma hennar sögðum við hana. Hún sagði nokkuð oft það sama við beiðnum okkar: Nei, það er ekki pláss. Koddu, bíddu, sjáðu, heyrðu og sko voru líka vinsæl orð þetta kvöld.

Í sumum tilfellum fannst mér nei, það er ekki pláss alls ekki passa við og velti fyrir mér af hverju hún notaði þetta svar. Gat mér þess til að hún væri nýlega búin að uppgötva þetta svar og að það hefði þá verið endanlegt svar einhvers við beiðni frá henni. Lokasvar, án umræðu. Og nú væri um að gera að prófa frasann í sem flestum aðstæðum og kanna mátt hans.

Ég man ekki eftir að hafa fylgst jafn nákvæmlega og af eins mikilli aðdáun með málþroska barna minna eins og ég fylgist með framförunum hjá smælkinu. Og um þessar mundir þegar ég hitti þau sjaldnar verða framfarirnar mér augljósari og ekki minnkar aðdáunin. En það er víst náttúrulegt hlutverk ömmunnar og auðvitað líka afans.

Í gær og í morgun hef ég svo gert tilraunir með þetta svar og komist að því að það hentar við ansi mörgu; fleiru en ég átti von á:

Er búið að fara út með ruslið? Nei, það er ekki pláss.
Geturu lækkað í sjónvarpinu? Nei, það er ekki pláss.
Ætlaru með mér út að hlaupa? Nei, það er ekki pláss.
Eigum við að hittast á kaffihúsinu? Nei, það er ekki pláss.
Við viljum launahækkun. Nei, það er ekki pláss.
Það þarf að hagræða í ríkisrekstrinum. Nei, það er ekki pláss.
Það þarf að kaupa ný tæki á Landsspítalann. Nei, það er ekki pláss.

Eins og áður veit smælkið hvað það syngur. Prófaðu bara!

Muffins með smælkinu

Banana- og bláberjamuffins

Banana- og bláberjamuffins

Í morgun heyrði ég fram í þvottahús að Árni Heiðar sagði í spurnartón við afa sinn: Kex? Afi hans svaraði eins og öfum ber: Já, fáðu þér kex. Ég heyrði svo að kexskúffan opnaðist og að gramsað var í henni. Stuttu seinna heyrði ég afa segja: Nei, ekki þetta. Þetta er ekki kex, þetta er Prins póló.

Svo hér verði nú ekki bara borðað sætt kex og annað sem smælkið velur sjálft úr skúffum og skápum um helgina (þá var Karen Sif líka komin og von var á Freyju Ösp), ákvað ég að baka muffins sem þykja í hollari kantinum. Það er líka mesta skemmtun fyrir smælkið að fá að baka á Þeló.

5 msk smjör eða kókosolía (við notuðum kókosolíu)

1/4 b hrásykur

1 stórt egg

1/2 b mjólk

2 1/2 b fínt spelt

1 tsk lyftiduft

2 vel þroskaðir bananar, stappaðir

1 b bláber (við áttum bara frosin, smælkið hafði úðað öllum nýtíndu berjunum í sig í morgunkaffinu)

Ofninn er hitaður í 200° C. Hræra saman kókosolíu og hrásykri þar til það er létt. Við settum þetta í hrærivélina og skiptumst á að setja hana í gang og slökkva á henni. Svo var egginu bætt við og síðan mjólkinni, mjölinu og lyftiduftinu. Að lokum er stöppuðum bönönum hrært saman við og síðast blárberjunum. Það er ágætt að miða við að hræra ekki mikið í deiginu eftir að mjölið er komið í og alls ekki mikið eftir að bláberin hafa verið sett í deigið.

Svo skipti smælkið á milli sín að raða formum á plötu og við settum deig með teskeiðum í formin. Það borgar sig að spara ekki deigið í hvert form. Kökurnar eru bakaðar í 20-25 mínútur.

Þetta smakkaðist vel og hefði smakkast betur ef við hefðum sett örlítið af salti útí deigið. Þess þarf sennilega ekki ef maður notar smjör.

Unginn í kassanum

Unginn í kassanum

Amma Gerða í Mýrartungu á að öllu jöfnu nokkrar alíendur sem verpa og unga út á hverju sumri. Í vor lágu sex endur á eggjum sínum. Allar voru með nokkuð mörg egg og þegar við Karen Sif komum í heimsókn voru fimm þeirra komnar samtals með nítján unga á litlu tjörnina sem er á milli íbúðarhússins og fjárhússins og hlöðunnar.

Þegar Karen Sif og amma Ingileif komu inn til ömmu í Mýró var hún með lítinn unga í skókassa inni í stofu hjá sér. Unginn tísti hátt og snjallt en þegar hann heyrði röddina hennar ömmu varð hann rólegur og kúrði sig niður í dúninn sinn eða upp við tásurnar hennar ömmu. Kannski hélt hann að hún væri mamma hans vegna þess að hún var það fyrsta sem hann sá þegar hann kom út úr egginu sínu. Amma sagði að það væri allt í lagi því hún hafði þurft að bjarga þessum litla unga vegna þess að mamma hans hafði barasta gleymt honum.

Halda áfram að lesa

Amma dúleg

Image

Karen Sif með kringlu úr Gamla bakaríinu eftir sund á Suðureyri

Ég fæ tíu þumalfingur þegar ég þarf að fella saman og taka í sundur kerrur barnabarnanna. Ég fæ líka snert af þessu þegar ég þarf að festa bílstólana þeirra í bílinn og koma þeim sjálfum svo þar fyrir. Ég held að ekkert þeirra eigi sams konar kerru, bílstól eða vagn og að í hvert sinn sem ég fæ eitthvert þeirra og kerruna, vagn þess eða bílstól er ég viss um að það sé ekki sá sami og síðast fylgdi þeim.

Nú þegar við Karen Sif erum á Ísafirði fengum við kerruna hennar með okkur vestur. Ég er viss um að þetta er ný kerra. Ég hafði aldrei séð hana fyrr en Helgi Hrafn sýndi mér á hraða ljóssins hvernig ætti að fella hana saman og setja hana í eðlilega stellingu aftur.

Í dag eftir sundferðina á Suðureyri vildi Karen Sif hvíla sig. Hún vildi alls ekki kúra í rúminu og sagði: Nei, kerruna. Við fórum þá út í bíl og sóttum kerruna og í drykklanga stund bisaði ég við að ýta á allt sem ég sá á henni til að koma henni aftur í upprétta stöðu. Ég mundi að Helgi Hrafn hafði sagt, mamma það er bara einn takki. En allt kom fyrir ekki, kerran haggaðist ekki.

Við Karen Sif drógum hana inn í forstofu í Miðtúninu og áfram hélt glíman við kerruna en ekkert gerðist og kerran stóð eins og kolsvart skrímsli, samanþjöppuð á einu hjóli á miðju gólfi. Ég gafst upp og bauð Karen Sif gull og græna skóga niðri í rúmi. Nei kerruna, sagði hún. Þar sem ég veit að Karen Sif haggast sjaldan en mögulega væri hægt að koma kerrunni í eðlilegt horf með því að hringja í vin, dró ég símann uppúr vasanum og ætlaði að hringja í Guðbjörgu og biðja um ráðleggingar. Þá mundi ég eftir því að kannski væri einfaldara að biðja google eða you tube um hjálp. Um leið og ég sló inn leitarorðin „how to unfold …“ birtist heitið á kerrunni fyrir aftan. Greinilega höfðu fleiri lent í þessu eða framleiðendur kerrunnar reikna með að kaupendur hennar séu nettengdir á meðan þeir nota hana.

Á youtube fann ég myndband með elskulegri konu sem útskýrði fyrir mér alla kosti kerrunnar og hún endaði svo kennslustundina á að sýna mér hvernig kerrunni er komið í nothæfa stellingu eftir að búið væri að pakka henni saman og rífa allt af henni: Einn takki á annarri hliðinni, ýta á hann og kerran orðin eins og áður.

Þegar ég var búin að finna takkann á kerrunni hennar Karenar og koma kerrunni í upprétta stellingu, rétti Karen Sif báðar hendur upp fyrir höfuð og hrópaði glöð og fegin: Amma dúleg! Hún skreið svo uppí kerruna, með snudduna og Bellurnar og sofnaði með það sama.

Það er ekki bara amma sem er dúleg, það eru líka google og youtube.